Onder de loep #041: Berghoeve Barrel Aged

Over Berghoeve Brouwerij

De eigenaren/brouwmeesters van Berghoeve Brouwerij leerden elkaar kennen op de opleiding Levensmiddelentechnologie in Bolsward. Tijdens deze opleiding leer je van alles rondom de productie van eten en drinken, zoals vlees-, zuivel- en drankentechnologie. Binnen het vak drankentechnologie leer je onder andere bierbrouwen. Dat is natuurlijk de kat op het spek binden voor twee (verliefde studenten). Op hun studentenkamer werd al snel het eerste bier gebrouwen en de passie voor bier aangewakkerd. En niet alleen de passie voor bier, maar ook voor elkaar (dat nemen we tenminste maar even aan).

Vijftien jaar later (2010) en een huwelijk later (dat nemen we voor het gemak ook maar even aan, want Geralda en Jurgen voeren dezelfde achternaam, we hopen natuurlijk dat het heel modern haar achternaam en niet de zijne) was het dan zo ver en opende Berghoeve Brouwerij haar deuren van haar brouwerij in een voormalige boerderij in Twente. Aanvankelijk hadden ze een 50 liter brouwinstallatie, geïmporteerd hebben uit de Verenigde Staten, waarmee ze door drie keer per dag achter elkaar te brouwen een capaciteit van maximaal 150 liter per dag. bereikten Zoals wel vaker, bleek dat al snel te klein. Sinds 2012 brouwen ze in een grotere installatie van 750 liter brouwinstallatie en maakten ze in 2019 ruim 19.000 liter bier.

Berghoeve Brouwerij heeft niet de intentie om door te stomen en uit te groeien tot een onderneming waaronder de streep alleen het resultaat in euro’s telt. Berghoeve blijft liever klein en betrokken bij zijn producten en klanten. Een kleine sneer, of zullen we het een goedbedoelde knipoog naar groot gegroeide en inmiddels overgenomen brouwerijen noemen. We noemen geen namen: brouwerij 't IJ (Amsterdam), Texelse Bierbrouwerij (Oudeschild, Texel), Oedipus Brewing en Brouwerij de Molen (Bodegraven)

Omdat Berghoeve een kleine ambachtelijke brouwerij is met een locatie heeft op het eigen boerenerf, is het in staat om, in tegenstelling tot andere brouwerijen, te kunnen bestaan op een klein, breed en apart assortiment. Zo hebben ze bijvoorbeeld één van de schuren speciaal ingericht voor de productie van zure bieren en bieren van spontane gisting. Een zeer risicovol procedé, maar beheerst omdat we dit volledig afgescheiden hebben van de andere bieren.

Berghoeve heeft zich ook gespecialiseerd in barrel aging, het rijpen van bieren op houten vaten. Follow the Beer nam twee van deze gebarrel-agede bieren onder de loep: Tsjuster en Zwarte Snorre.

Berghoeve Barrel Aged

Over Tsjuster Vat #43

Tsjuster is een Imperial India Black Ale van 10,0% die is gerijpt op Vat #43 van Buffalo Trace Bourbon. Het wordt door de brouwers omschreven als een zwaar en zwart bier dat niet roosterig is, maar wel hoppig door de dryhopping met Amerikaanse hopsoorten. Een India Black Ale en geen Black IPA dus.

Daar waar de Black IPA bier ontstaan is een als een variant op IPA en zijn karakteristieke zwarte kleur te danken heeft aan het gebruik van geroosterde mout met het typisch aroma van de IPA-bieren, heeft de India Black Ale wel een zwarte kleur, maar niet de typische roosterige moutigheid. Hoe zit dat? We halen het niet van het etiket, want dat vermeldt alleen het gebruik van gerstemout. Maar wel van de website, daar staat bij de gewone Tsjuster dat er een combinatie van pilsmout, ambermout, Chocomout, Caramout en - daar komt ie - zwartmout. We deden een zoektocht naar de moutsoorten die worden gebruikt bij het maken van een Black IPA, maar ook daar kwamen Chocomout en Zwartmout voor. Laten we het er maar op houden dat de India Black Ale minder 'roosterig' is dan de Black IPA

Chocolademout of Chocomout (volgens de ene website 800-900 EBC en een andere 1100-1300 EBC) is pils- of lagermout dat geroosterd wordt op 225 °C. Chocolademout wordt gebruikt als smaakmaker en voor de donkere kleur van stout en donkere ales. Het geeft het bier een droge, biscuitachtige smaak.

Zwartmout (1200-1600 EBC) heeft als basis lager- of pilsmout, dat bij een zeer hoge temperatuur (hoger dan 200 °C) wordt geroosterd, waardoor het een zeer donkere kleur heeft. De moeilijkheid hierbij is dat het niet mag verkolen. Door deze hoge temperatuur zitten er geen enzymen meer in het mout, en ook zal het suiker niet om worden gezet in alcohol omdat het gekaramelliseerd is. Het wordt in zeer kleine dosis meegebrouwen om het bier een specifieke smaak en kleur te geven, en wordt voornamelijk gebruikt voor het brouwen van stout. Door het roosteren heeft het een branderig aroma en smaak.

Buffalo Trace Bourbon van de Buffalo Trace Destillery (Frankfort, Kentucky, Verenigde Staten) is een diep amberkleurige whiskey met een complex aroma van honing, vanille, toffee en een vleugje koriander. Het heeft en aangenaam zoete smaak met tonen van bruine suiker en kruiden die plaats maken voor eiken, toffee, donker fruit en anijs met hinten van sinaasappel. De afdronk is verrassend rokerig, wat niet vaak voorkomt bij bourbon.

Per definitie is whiskey of whisky (wanneer je in Schotland bent) een drank gedistilleerd uit gegist graan. Bourbon whiskey dient gerijpt te worden in nieuwe verkoolde eikenvaten, waar bij de Schotse whisky zowel nieuwe, oude, verkoolde als niet-verkoolde vaten gebruikt kunnen en mogen worden gebruikt. Kortom, bourbon is whiskey, maar geen whisky als het niet uit Schotland komt. Makkelijker kunnen we het niet maken.

Onze mening: de Tsjuster Vat #43 is een complex bier waar je echt even voor moet gaan zitten. Belangrijk is ook drinktemperatuur. Drink hem niet te koud. De brouwerij geeft 12-14 graden Celsius, maar zelfs dat is nog te koud. Wij drinken hem liever op kamertemperatuur als een bonkige rode wijn. Pas dan komen smaak en aroma pas echt tot zijn recht. En pas dan gebeurt er echt iets in de mond.

Over Zwarte Snorre Vat #32

Zwarte Snorre Vat #32 is een imperial stout van 11,0%, gebrouwen met havermout, wat een bier een vollere en romiger smaak geeft, en gerijpt op een houten vat van Heaven Hill Bourbon.

De Heaven Hill Distellery is een Amerikaanse destilleerderij uit Bardstown (Kentucky), die werd opgericht in 1935 en nog immer in handen is van één familie. Hoewel het er niet specifiek staat, gaan we er vanuit dat Berghoeve een vat van het vlaggenschip, de Heaven Hill Bottled-in-Town bourbon, heeft gebruikt. Deze 7 jaar gerijpte bourbon heeft een aroma van vanille, honing en karamel en de smaak is soepel, warm en zoet met kruidige tonen van spelt, honing en karamel. Zoals we bij het bestellen op de website van Mr. Hop lazen: 'Heaven Hill is toch wel een van de gaafste bourbons om een dikke stout op te laten rijpen. Iets van turf en vanille komen er goed doorheen'.

Onze mening: de Zwarte Snorre Vat #32 is een vet gave imperial stout die van alles laat gebeuren in je neus (aangenamer dan een stokje dat via je neus in je hersenen wordt geboord) en vooral in je mond (en wat is er nou beter dan oral pleasure). We gingen er eens goed voor zitten en zakten weg in een heerlijke verwarmende en bedwelmende alcoholroes.

 

Onder de loep #026: Limited editions van Brouwerij Hoop

Zo heel af en toe is het voordelig om een internationaal biersommelier in je geledingen te hebben. We kregen een proefpakket thuis opgestuurd van brouwerij Hoop uit Zaandijk met het verzoek om de twee limited edition bieren te proeven en van commentaar te voorzien. Dat doen wij natuurlijk graag en ongezouten.

Dutch Grape Ale

We beginnen met de Dutch Grape Ale . Dit stro-blonde bier van 6,0% is een zogenaamde bier-wijn hybride, een bierstijl die wij vooral kennen uit Italië waar de IGA's een ware trend zijn. Als voorbeeld noemen wij hier Birrificio Montegioco die wij in de zomer van 2020 bezochten. De Dutch Grape Ale is gebrouwen met verse Nederlandse Sauvignon Gris wijnmost en met wilde Kveik- en Champagne gisten die voor een droog en levendig aroma en smaak zorgen.

Onze mening: de Dutch Grape Ale is wat ons betreft een blijvertje. Dit bier mag niet verloren gaan voor de Nederlandse biercultuur. Dus kom op brouwerij Hoop, ga door en neem dit bier op in je assortiment. Wij vonden het een subtiel en verfrissend bier, waarbij de wijnmost minder sterk aanwezig was dan wij gewend zijn. Het mag nog iets spannender, iets gedurfder.

Woody Winter Bock

Het tweede bier was de Woody Winter Bock, een bier van 6,9% dat is gebrouwen met 6 moutsoorten en een Duitse lagergist en vervolgens gelagerd met ‘French oak chips’. Hierdoor komt in smaak en aroma subtiele vanilletonen, specerijen en toffee terug die ook in het eikenhout te vinden zijn.

Onze mening: het gebruik van houtsnippers wil nog weleens leiden tot een bier met overdreven houtsmaak en -aroma. Dat is zeker niet het geval bij deze Woody Winter Bock. Hoop levert een subtiel bier dat mooi in balans blijft waardoor de houtsnippers eerder een toevoeging zijn dan een overdaad. Het bier is wat ons betreft iets te laag in de alcohol. Bij een bokbier verwacht je toch iets meer alcoholwarmte. Ook dit bier mag van ons in het Hoop-assortiment worden opgenomen.

Onder de loep #024: Tibir en Open Mind

Birrificio Montegioco

Eerder dit jaar (2020) bracht Follow the Beer een bezoek aan Birrificio Montegioco. Deze brouwerij dankt zijn naam aan het gelijknamige dorp in Val Grue, een paar kilometer van de stad Tortona, op het oude grensgebied van Piemonte, Ligurië, Lombardije en Emilia Romagna. Hier werd in het voorjaar van 2005 een oud pakhuis werd omgevormd tot een moderne microbrouwerij. 

Wij gingen er heen voor de IGA's (Italian Grape Ales), de Tibir en de Open Mind. Kenmerkend voor deze bierstijl is het gebruik van druiven bij het brouwen. Het bier vormt daarmee een soort tussenvorm tussen wijn en bier, ook wel hybride genoemd. Over hoe IGA's gemaakt worden, lees je verschillende verhalen van het toevoegen hele druiven tot druivensap en (gekookte) most of zelfs het mengen van bier en wijn. De brouwer van Montegioco was daarover heel duidelijk: bij een echte IGA wordt most toegevoegd die zorg draagt voor een deel van de vergisting of tijdens de kookfase wordt meegekookt. Voor het mengen van bier en wijn haalt hij zijn Tortonese neus op. Dat is niet echt.

Follow the Beer proefden de IGA's ter plekke, deden wat aan Lost in Translation en kochten van allebei een doos (€ 7,00 per flesje in een doos 12 flesjes van 0,33cl, maar online gaan deze voor minimaal € 16,00 per flesje) en namen die mee naar Nederland. Nu was het tijd om ze ook daadwerkelijk onder de loep te nemen.

Tibir

Tibir is een bier van spontane gisting, verkregen door toevoeging van most van de Timorassodruif. Timorasso is een witte Italiaanse druivensoort die voornamelijk wordt geteeld in de wijnstreek Piemonte in het noordwesten van Italië om aromatische wijnen te maken met enig verouderingspotentieel en ook voor de brandewijnspecialiteit van grappa. Vanwege de dikke huid van deze druifsoort en daardoor het relatief lage rendement was deze druif aan het begin van de jaren tachtig bijna uitgestorven in dit gebied. Dankzij de inspanningen van een zekere Walter Massa kwam deze druif in de jaren negentig weer terug onder de aandacht en begonnen lokale producenten deze druivensoort weer zelf te planten. Tegenwoordig zijn er meer dan 20 bedrijven die Timorasso telen en produceren. 

Dankzij de most van de Timarassodruif ontstaan een bier met mild romig schuim met een gouden vacht die naar amber verandert. Het heeft een aangenaam en intens reukprofiel dat doet denken aan de fruitige noot van de druif, vergezeld van hints van kruiden, honing, accenten van koolwaterstoffen en bloemige geuren. De smaak is zeker niet gemakkelijk, maar kent een rijke, verfijnde ontwikkeling in de mond met een goed alcoholgehalte, met aangename wijnachtige, zure en kruidachtige afdrukken. Kortom, het is genieten geblazen.

Open Mind

Open Mind van de Piemontese Montegioco is een Italiaanse druivenbier gemaakt van Cortese most, een typische druif van de Tortonesi Hills waar de brouwerij gevestigd is, toegevoegd tijdens de kookfase. De Cortese is een witte Italiaanse wijndruivenras, dat voornamelijk wordt verbouwd in de zuidoostelijke regio's van Piemonte in de provincies Alessandria en Asti. Het is de primaire druif van de DOC-wijnen van Cortese dell'Alto Monferrato en Colli Tortonesi, evenals de DOCG-wijn van Cortese di Gavi. De Cortese is ook te vinden in de regio Lombardije van Oltrepò Pavese en in de Veneto-wijnstreek Bianco di Custoza. Cortese heeft een lange geschiedenis in de Italiaanse wijnbouw en werd al in 1659 genoemd in documenten. De gematigde zuurgraad en lichte smaken van de druif hebben de Cortese tot een favoriet gemaakt voor de restaurants in het nabijgelegen Genua als een wijncombinatie met de lokale zeevruchten gevangen voor de Ligurische kust. 

De Open Mind is een intens bier met karakter, met zoete en fruitige aroma's van kamille, gedroogde bloemen, viooltjes, bessen en sinaasappel. In de mond is het perfect uitgebalanceerd tussen zoetere tinten en een levendige zure toon, gesmoord door de rondheid en warmte van alcohol. Met andere woorden: droog, elegant en persistent!

Onder de Loep #019: Tommie Sjef Blancs

Tommie Sjef Wild Ales

We citeren Wikipedia (en dan moet je meteen oppassen natuurlijk):

Tommie Sjef Koenen begon met brouwen in 2013, na het proeven van zijn eerste zure bier in Antwerpen. Omdat hij zelf op dat moment geen lambiek kon brouwen ging hij steeds op en neer naar België om deze grondstof te halen, om het dan zelf in Den Helder te steken en laten rijpen. Het heen-en-weer reizen werd hij zat en het werd ook steeds moeilijker om aan lambiek te komen, dus besloot hij zelf gistculturen verzamelen en te gaan brouwen. De bieren laat hij rijpen in het schuurtje van zijn moeder.

In de zomer van 2015 werkte Tommie als assistent brouwer bij Oedipus waar hij zijn eigen wort maakte en mee naar huis nam. De hoeveelheid bier die hij dan heeft liggen om te rijpen is wettelijk te veel voor persoonlijk gebruik. Dat zorgt ervoor dat hij zich inschrijft bij de KvK, dit is de officiële start van Tommie Sjef Wild Ales.

In 2016 verschijnen de eerste bieren op de markt, die goed worden ontvangen waardoor de vraag het aanbod snel overstijgt. Hij breidt zijn brouwerij uit naar een loods van 150m2, mede mogelijk gemaakt door een crowdfundingsactie. Zijn productie wordt hiermee verdubbeld.

In deze tekst staat een aantal onzuiverheden die nadere toelichting behoeven. Zo is Tommie Sjef Koenen misschien zelf dan wel een brouwer, maar Tommie Sjef Wild Ales is geen brouwerij, maar een brouwerijhuurder (volgens de website Nederlandse Biercultuur). Hierbij wordt een brouwerij gedefinieerd als een brouwerij met eigen ketels gericht op de verkoop van bier onder de eigen merknaam en een brouwerijhuurder als een brouwerij zonder eigen ketels gericht op de verkoop van bier onder de eigen merknaam.

Bovenstaande betekent in ieder geval dat er in Den Helder geen brouwketels staan en dat Tommie Sjef zijn basisbier elders haalt, wellicht nog steeds bij Oedipus in Amsterdam, maar dat is niet bekend. En zelfs dat klopt niet helemaal, zelfs dat is niet helemaal zuiver. Ook Nederlandse Biercultuur slaat hier de plank een beetje mis. Tommie Sjef laat namelijk technisch gezien geen bier elders brouwen. Op het moment dat Tommie Sjef het overneemt van de brouwerij is het namelijk geen bier, maar wort. En volgens de definitie van het Warenwetbesluit Gereserveerde Aanduidingen mag de aanduiding bier pas worden gebezigd voor een drinkwaar verkregen na alcoholische vergisting van wort. Wort is onvergist bier, een halfproduct van bier dat alle stadia van het brouwen van schroten tot en met koken heeft doorlopen, behalve de vergisting. En dat is juist wat Tommie Sjef doet en waar het goed in is: vergisten, met wilde gisten welverstaan. Tommie Sjef is dus noch brouwerij, noch brouwerijhuurder, maar een hybride daartussen, zeker als bedenkt dat de vergisting de belangrijkste fase van het brouwen is en de rest maar een opmaat daar naar toe. Bij het vergisten worden laat de brouwer zijn echte kunsten zien, daar worden de bokken van de schapen gescheiden, daar staan de echte kerels op.

Het is ook de vraag hoe hij dat doet: de wort vervoeren van de brouwerij waar hij het maakt (Amsterdam?) naar Den Helder waar de wort vergist wordt. Afgekoelde wort is namelijk zeer gevoelige voor bacteriële en andere besmettingen. Technisch gezien is het wel mogelijk. We hebben het eerder gezien, bijvoorbeeld bij de Kommunbrauerei in Wischeneschenbach in het Zoigl-gebied.

Nog een onzuiverheid in de tekst. Er staat dat hij wettelijk teveel heeft voor persoonlijk gebruik. Dat klopt niet, daar is geen wettelijke grens voor. Amateurbrouwers mogen in hun eigen huis een hoeveelheid bier brouwen die voor henzelf en eventueel hun gasten is bedoeld. Zolang het maar voor eigen gebruik is, gelden verder geen regels. Er is dus geen maximumhoeveelheid. Dat verandert op het moment dat een amateurbrouwer zijn of haar bier verkoopt, ruilt of weggeeft, dit valt onder een ‘handeling in het economisch verkeer’ en dan ben je snel een professionele brouwer die accijnzen moet afdragen. Voor de wet gaat het dus niet om de hoeveelheid, maar om het wel of niet persoonlijk gebruik.

Blancs

Blancs (9,0%, met wilde gist en melkzuurbacteriën) is een hybride tussen bier en wijn en daarmee kan de vraag worden gesteld of dit nog wel een bier mag worden genoemd. Tommie heeft de Blancs volgestopt met witte wijndruiven, 600 gram per liter bier. Is de Blancs dan nog wel bier? Voor het antwoord op deze vraag gingen we ook hier naar het Warenwetbesluit Gereserveerde Aanduidingen. In artikel 7b wordt bepaald dat de aanduiding bier uitsluitend mag worden gebezigd voor een drinkwaar verkregen na alcoholische gisting van wort, hoofdzakelijk bereid uit zetmeel- en suikerhoudende grondstoffen, hop en brouwwater, met dien verstande dat ten minste 60% van het extractgehalte van de wort, voor vergisting, afkomstig is van gerste- of tarwemout. Voldoet de Blancs daar aan? Ja, waarschijnlijk wel. Als je grammen en liters bij elkaar mag optellen, dan kom je uit op 62,5% (1/1,6) bier en 37,5% witte wijndruiven (0,6/1,6). Daarmee voldoet de Blancs net aan de definitie van bier en mag het bier worden genoemd.

Tommie Sjef beheerst ook de kunst van het steken, iets waar we de geuzebrouwers en -stekers zoals Oud-Beersel en Cantillon. De blend bestaat uit twee oudere vaten bier die ruim twee jaar hebben gerijpt op Chardonnay-druiven die daarna werd aangevuld met een kleine hoeveelheid bier dat 9 maanden op Muscat-druiven heeft gerijpt. Dit geeft de Blancs wat bloemige en fruitige tonen en een zekere frisheid. Een jonge Blancs heeft typische Muscat-tonen: bijna als een bewolkte, frisse natuurlijke wijn. Maar als je hem wat langer laat rijpen, dan krijg de complexe, licht geoxideerde en bijna nootachtige smaken die uit de oudere vaten bier komen.

 

De Prael verliest zijn ziel

Uit een artikel van het AD blijkt dat de raad van toezicht brouwerij De Prael heeft de directeur-oprichters Arno Kooij en Fer Kok ontslagen omdat het bedrijf onder hun leiding in zware financiële problemen kwam. Het duo stond aan de basis van alles wat De Prael nu is. Zij richtten in 2001 een sociale brouwerij op aan de Helicopterstraat op een industrieterrein onder de rook van het Olympisch Stadion met als doel om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, waaronder veel psychiatrisch patiënten, aan een baan te helpen. Dat uitgangspunt is altijd hun drijfveer geweest en gebleven: hun mensen kwamen altijd eerst.

De brouwerij groeide en verhuisde in de loop der jaren naar de binnenstad van Amsterdam met een vestiging aan de Oudezijds Voorburgwal/Oudezijds Armsteeg. In 2017 werd er een tweede vestiging geopend in het Westelijk Havengebied, Prael Houthavens. Ook werden er in de afgelopen twee franchisevestigingen geopend in respectievelijk Den Haag en Groningen, en zijn er plannen om nog meer franchisevestigingen te openen. Deze franchisevestigingen staan organisatorisch en financieel los van de oorspronkelijke Prael met zijn twee vestigingen in het centrum van Amsterdam en in het Westelijk Havengebied.

Naar nu blijkt is de opening van de tweede vestiging in het Westelijk Havengebied een financieel fiasco geworden en voor wie er weleens is geweest, is dat geen verrassing. Een mooie locatie, maar gelegen op de verkeerde plek. Zelfs een slechtziende kan dat zien. Deze financiële tegenvaller heeft de organisatie aan de financiële afgrond gebracht, waarbij zware woorden als 'financiële noodtoestand' en 'technisch failliet' zijn gebruikt.

Bij een faillissement kijk je wie er aan de knoppen heeft gedraaid, wie de beslissingen heeft genomen en wie er uiteindelijk verantwoordelijk is. Het is niet vreemd dat je dan snel bij de directie uitkomt, in dit geval Fer en Arno. De directie is verantwoordelijk en vliegt er uit, net zoals bij een voetbalclub de trainer er altijd uitvliegt en niet de eigenaren. Is dat wel terecht? Is dat wel terecht in dit geval?

Uit het artikel blijkt dat De Prael inmiddels geen stichting met een nobel doel is, maar een besloten vennootschap met een winstoogmerk en dat de directie een minderheidsbelang van 44% van de aandelen bezit (of bezat). De overige aandelen, de meerderheid dus, zijn in handen van Stichting Doen en Lindeboom Bierbrouwerij uit het Limburgse Neer. De opening van de tweede vestiging in het Westelijk Havengebied is niet alleen een besluit geweest van de directie, maar dit besluit is genomen met instemming/goedkeuring van de raad van toezicht en aandeelhouders. Zij zijn net zo verantwoordelijk, zo niet geheel verantwoordelijk voor dit financiële debacle.

De verantwoordelijk is in dit geval geheel bij de directie, bij Fer en Arno, neergelegd. Hun droom is afgepakt en in duigen gevallen. En de raad van toezicht en aandeelhouders zitten er nog. De dromers hebben verloren, de doeners hebben gewonnen. Tussen droom en daad staat Doen in de weg en bierbrouwerijen. De Prael zit voor altijd en eeuwig in ons hart. Levenslang. Maar De Prael is De Prael niet meer. Het heeft zijn ziel verloren. De mensen staan niet meer voorop. Het is een bedrijf geworden waar geld regeert, waar het een droom had moeten blijven. Klein, aaibaar en lief. Niet over de rug van mensen, maar met een hand om de schouders. Fer en Arno, we zullen jullie missen.

Lees hier meer berichtgeving over dit onderwerp.

Onder de loep #015: Back to Black

Brouwerij De Ranke is een brouwerij in het Belgische Dottenijs in de provincie Henegouwen. De  brouwerij werd opgericht in 1994 en opereerde in de eerste jaren als brouwerijhuurder bij brouwerij Deca in Woesten. In 2005 werd een volledig nieuwe brouwerij opgestart te Dottenijs en werd De Rank een echte brouwerij.De filosofie van de brouwerij is simpel, maar oprecht. Begin de jaren tachtig waren de brouwers van De Ranke als echte bierliefhebbers bezorgd over het verdwijnen van vele kleine en middelgrote brouwerijen. Het waren net die brouwerijen die prachtige bieren maakten. Bovendien was het verontrustend dat in die periode veel uitstekende bittere bieren erg verzoet werden waarbij het gebruik van hulpstoffen en kunstmatige toevoegingen.

De Rank brouwt zijn bieren onder toepassing van de volgende normen:

  1. Het gebruik van natuurlijke grondstoffen, zonder toevoeging van hulpstoffen of artificiële middelen;
  2. Met respect voor de aloude traditionele methodes werken, zonder daarom nieuwe technieken te schuwen. Deze technieken worden alleen toegepast indien ze kwaliteitsverbetering garanderen en niet om goedkoper te produceren;
  3. Het project mocht niet staan of vallen met het commercieel succes. Een langetermijnstrategie werd uitgedacht waarbij alle inkomsten terug werden geïnvesteerd en waarbij mond aan mond reclame als grootste vorm van publiciteit gold. Zo is stilaan een bedrijf ontstaan dat sterk gegroeid is maar nog steeds dezelfde filosofie aanhoudt.

De brouwerij heeft inmiddels een heel gamma aan bieren in het assortiment, zoals Guldenberg (het eerste bier, vernoemd naar een abdij), XX Bitter, Saison de Dottignies, Noir de Dottignies, Simplex, Amer Amer, Franc Belge, Père Noël, Hop Harvest, XXX Bitter, Mirakel, Cuvée De Ranke, Vieille Provision, Kriek de Ranke en deze Back to Black (75 cl).

De brouwers van De Ranke de Back to Black zelf als volgt: de Back to Black is een donkerbruin, bijna zwart bier van 9,5 % vol.alc. dat tot de verbeelding spreekt. Het heeft een vrije hoge bitterheid van 100 IBU en na het brouwen rijpt het bier nog negen maanden op een houten vat (foeder) om haar unieke smaak te bereiken. In de smaak heeft het bier een balans tussen zuur en bitter dat kenmerkend is voor deze eigenzinnige porter.

Leven in de brouwerij van Van Kinsbergen

Zoals in juni van dit jaar aangekondigd door Van Kinsbergen zelf, is de brouwinstallatie nu volledig geïnstalleerd en wordt het eigen Van Kinsbergen bier (hoppy blond,  wheat ale, stout) nu daadwerkelijk ter plekke gebrouwen.Wij dronken er de Van Kinsbergen Stout, een prima, volle stout van 6,0%. Als we de website mogen geloven, en waarom zou je die niet geloven bij zoveel openhied, komt alleen de Van Kinsbergen Pale Ale niet uit de eigen ketels. Dat gaat ook niet gebeuren, want de capaciteit van de eigen ketels (2 x 250 liter) kan dat logischerwijs niet aan.

Daarmee heeft Van Kinsbergen collega De Prael Den Haag verslagen en zijn ze de zesde brouwerij in Den Haag met bier uit eigen ketels. We sommen de andere vier even op: Kompaan, brouwerij Scheveningen, brouwerij Het Kwartje, Animal Army in de Fiddler en natuurlijk ons geliefde Haagsche Broeder. En als de De Prael Den Haag een brouwmeester en zijn ketels aan de praat krijgt, staat de teller dus op 7 in de Hofstad.

De ketels van De Prael in Den Haag staan klaar

De brouwinstallatie, inclusief brouwketel, gistings- en lagertanks, staan klaar voor gebruik bij De Prael in Den Haag. In de komende maanden zal de laatste hand worden gelegd aan de montage van de brouwinstallatie en zal een brouwmeester worden gezocht. En dan is het zover: dan komt het bier van De Prael ook echt uit Den Haag. Naar verwachting zal het begin 2020 zo ver zijn. Follow the Beer zal er bij zijn natuurlijk.

Noot: omdat de FTB-camera momenteel in Chang Mai in Thailand verblijft, zijn de foto's met de mobiele telefoon genomen en dus van slechtere kwaliteit.

Eurotrash is niet meer

Naast de Kraftbar die in juni 2019 haar deuren sloot, verloor Rotterdam nog een bierspot dit jaar. Biercafé Eurotrash United en het tropische eettentje Toko Trash, gevestigd in de Hofbogen in Rotterdam, moesten de deuren in juli 2019 sluiten. Het pand, waar het café en de toko allebei inzitten, is verkocht aan een nieuwe partij. De gedwongen sluiting kwam op een moment dat de zaken juist steeds beter gingen lopen.

Goncalves Tavares wil het liefst nog een doorstart en een nieuwe locatie vinden waar zowel Eurotrash als Toko Trash in kunnen. Daarom komt er binnenkort een online crowdfunding actie. Follow the Beer houdt het in de gaten!